Raceweek!!

Gepost op door Suzanne

25 augustus t/m 3 september

En dan is het zover: raceweek! Maandagochtend laden we de tassen in de auto en nemen we afscheid van ons appartementje in Les Houches. Echt een topplekje! Eerst rijden we naar Chamonix om Erwin’s startnummer op te halen. De trailvillage staat al vol kraampjes – een waar paradijs voor trail- en hardloopspullen. Suus scoort een nieuwe regenbroek (handig, want het belooft een race vol regen), maar verder weten we de verleidingen te weerstaan.

Na een koffietje en lunch rijden we door naar Les Contamines. Daar hebben we een enorme chalet gehuurd met Brian, Hélène en de kinderen. Suus zorgt dat alles wordt uitgepakt en opgeborgen, terwijl Erwin zijn voeten omhoog doet. Vanavond start hij namelijk de TDS: 153 km door de bergen, inclusief twee nachten zonder slaap. Een momentje rust kan geen kwaad 😉.

Onze huisgenoten arriveren en samen begint een super gezellige week. Na een gezamenlijk pasta-diner worden we door Brian naar Chamonix gebracht, daar stappen we in de bus richting de start in Courmayeur.

TDS
Na eindeloos mijn spullen gecheckt te hebben is het eindelijk zover. Brian brengt Suus en mij naar de pendelbussen in Chamonix. Rond 21:00 duiken we de Mont Blanc-tunnel in richting Courmayeur, de plek van de start. De zenuwen van de hele week veranderen in gezonde wedstrijdspanning. Superfijn dat Suus er ook bij is, want we zijn er al rond 21:45, terwijl de start pas om 23:50 is. In een sporthal wachten we samen met tientallen andere nerveuze trailrunners die nog proberen een powernap te doen voor de komende twee slapeloze nachten. Een bijzonder gezicht.

Om 23:15 schuiven we richting de start. Het is druk en chaotisch, maar ik wurm me het startvak in en geef Suus een knuffel. Zij vertrekt met de pendelbus naar Bourg St Maurice, waar ze kan slapen in de supportersbase en me de volgende ochtend weer bij een aidstation helpt. Superhandig!

Voor ik het weet zijn we vertrokken en maken de eerste kilometers door een nachtelijk Courmayeur. Ik start achterin en probeer wat plekjes goed te maken, wat aardig lukt. Zodra we Courmayeur uit zijn, slingeren we in een sliert van lampjes de brede skipistes op richting Checrouit. Ik zit meteen in een goed ritme en begin braaf met mijn voedingsplan van Naak.

Na het eerste aidstation klimmen we verder, dit keer over singletrack richting Arête Mt-Favre. Inhalen is nog lastig, dus ik ga mee op het tempo van mijn voorganger. Ik kan harder, maar bespaar liever wat energie.

Op de top volgt een korte afdaling naar Lac Combal. Ik zit nog wat dicht op de cut-off tijden, maar weet dat die in het begin scherp zijn. Geen stress dus. Na een efficiënte stop begin ik aan de lange klim naar Col Chavannes. Nog steeds een hele optocht van lichtjes, maar ik voel me goed en we lopen gestaag omhoog.

Boven wacht een lange afdaling over brede paden. Heerlijk om daar door de nacht te kunnen rennen. Eten en drinken gaat wat lastiger, maar ik hou me strak aan mijn plan. Het is fris, maar mijn kledingkeuze blijkt perfect: net niet te koud, waardoor ik de hele nacht niets hoef te wisselen – in tegenstelling tot veel anderen.

Dan volgt de klim naar Col Petit St Bernard. Aan de horizon verschijnt het eerste licht: magisch. Boven warm ik me met wat bouillon, voel me goed en loop inmiddels ruim voor op de cut-off tijden. Tijd om af te dalen naar Bourg St Maurice, waar Suus, maar ook Brian & Hélène met de kinderen op me wachten. Alleen al dat vooruitzicht geeft me vleugels.

Na ruim 10 uur kom ik daar aan. De zon staat inmiddels hoog en de sporthal is bloedheet. In 20 minuten tank ik bij: even ander eten, outfitwissel, lekker met de hulp van Suus. Daarna wacht de monsterklim naar Fort de Platte en Passeur Pralognan. Tot Fort de Platte gaat het lekker, maar daarna begin ik het zwaarder te krijgen. Een technische afdaling brengt me bij Cormet de Roselend, waar Suus me weer staat op te wachten. Halverwege de race, best vermoeid, maar nog steeds oké.

Het stuk richting Beaufort is misschien wel het zwaarste. Veel op en af, de vermoeidheid hakt erin en de klimmetjes gaan trager. Gelukkig is mijn moraal goed. Inmiddels heeft Brian zich bij Suus aangesloten en zie ik ze onderweg twee keer. Tegen de avond kom ik aan in Beaufort. Het aidstation lijkt wel een slagveld: uitgeputte lopers overal. Maar de support van Suus en Brian geeft me een boost. Nieuwe outfit, nieuwe bevoorrading, extra eten en hop: de nacht in.

Een lange, eindeloze klim naar Le Signal volgt. Bij Hauteluce trek ik mijn regenjasje aan – er zijn kleine buitjes zo nu en dan, maar echt doorregenen doet het niet. Tot mijn verrassing voel ik me onderweg steeds beter worden. Ondanks de tweede nacht zonder slaap ben ik niet eens echt moe. Als de zon weer opkomt, doemt Le Signal op. Ik lig inmiddels zó ver voor op de cut-offs dat ik stiekem begin te geloven in mijn droomdoel: onder de 40 uur finishen.

De afdaling naar Contamines voelt als thuiskomen. We hebben hier ons huisje voor de week, dus het is erg leuk om iedereen langs de kant weer te zien. Outfitwissel, nieuwe schoenen, hulp van Suus is weer toegestaan en door naar de laatste serieuze klim: Col de Tricot. Ik voel me sterk, zet er een tandje bij en haal lopers in alsof ik net begonnen ben. Bovenop begint het te regenen, wat de afdaling tricky maakt, maar ik ken dit terrein uit eerdere trainingen en dat helpt.

Nog één klein klimmetje naar Bellevue en dan een korte daling. De laatste 8 kilometer zijn vrijwel vlak. Tussen Les Houches en Chamonix moedigt Brian me nog meerdere keren aan. Het wordt duidelijk: die sub-40 gaat gewoon lukken.

En dan, als cadeau, een zonnige intocht in Chamonix. Overal mensen langs de kant, geweldige sfeer, en daar is de finish. Wat een belevenis! De droom om ooit de UTMB te lopen is alleen maar groter geworden. Maar nu eerst… een biertje. 🍻

Uiteindelijk finish ik op de 888e plaats. 1934 lopers zijn er gestart, waarvan er 726 zijn uitgevallen.

Terwijl Erwin de bergen trotseert, begint Suus ook aan een nacht vol avontuur. Na de start van de TDS overbrugt Suus twee uur in een sportcentrum en reist ze met de bus naar het eerste aidstation, waar ze een paar uur in een sportzaal slaapt. Zodra de zon doorbreekt, ziet ze Erwin weer – en ook Brian, Hélène en de kinderen komen even langs. Gezellig! We zien hem nog een paar keer die dag, voordat hij de nacht weer in gaat en de volgende ochtend vlakbij ons huisje voorbij komt, nog vol energie. Een goed teken voor de laatste etappe! Na 157 km halen we hem op bij de finish – wat een knaller van een race!

Dan is het tijd voor Suus om zich klaar te maken voor haar race. Donderdagochtend start ze de OCC. Door de voorspelde regen is de start twee uur uitgesteld en is het parcours grotendeels verandert. De volgende ochtend stappen Suus en Erwin in de bus richting Orsieres. Ondanks bijna 160 km en twee nachten zonder slaap, gaat Erwin mee om op verschillende plekken te supporten en ook Brian haakt ’s avonds aan. Van de beloofde regen valt tijdens de race gelukkig nauwelijks iets. Pas de laatste 6 km begint het te regenen, maar dan deert het niet meer. Helaas moet door de latere start de hoofdlamp nog even op, maar na 61 km loopt Suus donderdagavond binnen in (een droog) Chamonix! Het was een heerlijke race en het ging fantastisch goed, Suus is super blij met het resultaat en met hoe het voelde. 61km en 3300 hoogtemeters in 10:35h. Als Suus, Erwin en Brian, na een welverdiende hamburger bij de mac, in de auto springen breekt de hemel open. Net op tijd gefinisht dus!

Daarna is het tijd om te ontspannen en leuke dingen te doen met Brian, Hélène en de kinderen. Naast de TDS en de OCC is natuurlijk de hoofdrace deze week, de UTMB. De lopers komen vrijdagavond vlak langs ons huisje, dus leuk om daar even te kijken. Gewapend met muziek, lampjes en bellen staan we langs de kant om de lopers aan te moedigen. En dat hebben ze steeds harder nodig want het begint later op de avond enorm te regen en dat blijkt de rest van de nacht niet beter te worden.

Daarnaast doen we ook dingen die niks te maken hebben met trailrunnen ;). We nemen de lift omhoog naar een speeltuin, maken korte wandelingen, spelen verrassend competitief midgetgolf en sluiten zaterdagavond af met een heerlijk etentje in een lokaal pannenkoekenrestaurant. Na een mini-potje voetbal en een gezamenlijke picknick zwaaien we ze uit richting Nederland. Wij blijven nog één nachtje in Les Contamines voordat we weer teruggaan naar Chamonix. Hier hebben we nog 3 nachten in een heerlijk hotel geboekt om even bij te komen van alle activiteiten van afgelopen week. Daarna rijden we door naar het Comomeer voor een weekend vol Formule 1 – daarover later meer.

2 reacties op ‘Raceweek!!’

Geef een reactie op Rob Dekker Reactie annuleren