Beautiful Footpath

PCT Washington – detour rondom sectie L – Stehekin Bridge Creek naar Peace Arch Blain/Canada – 225 km – 22 september tot en met 26 september

Als ik dit schrijf zit ik al weer met gedeode oksels (voor het eerst in 170 dagen!), een goed gevulde buik en herstellende voeten in Seattle. Het is al bijna niet meer voor te stellen dat we drie dagen geleden nog dagen van meer dan 40km maakten om de Canadese grens te halen. En stiekem missen we de trail en de natuur al een beetje. Wat een avontuur hebben we beleefd en wat zijn we (stiekem) trots op ons zelf dat we ondanks de soms zware momenten nooit dichtbij opgeven zijn geweest. Want, spoiler, we hebben ondanks alle wildfires en wegversperringen, niet opgegeven. Het is ons gelukt om de Canadese grens aan te raken! In één aaneengesloten pad zijn we gelopen van Mexico naar Canada.

Eigenlijk voelde het verlaten van de officiële PCT route na Stehekin al als een afsluiter van de PCT. Maar zeker nog niet als een afsluiter van onze reis naar Canada! We starten met ons eigen einde naar een, hopelijk net zo spectaculaire, grens. Dat betekent weer een aantal dagen roadwalken, maar niet voordat we nog een hele dag door North Cascades National park hiken. We verlaten de wildernis door een laatste prachtige pass te beklimmen, Cascade Pass. Hier kijken we nog even onze ogen uit en zuigen we alle uitzichten in ons op en proberen we nog met elke vezel te genieten van deze laatste dag in de natuur. Hierna verandert de omgeving namelijk langzaam.

We passeren steeds meer kleine dorpjes die, naarmate we dichterbij de kust komen, meer en meer op elkaar aansluiten. We kunnen zo langzaam weer wennen aan de ‘bewoonde’ wereld en nemen het er gelijk goed van. Bakkers, barretjes, restaurantjes, we slaan er bijna geen één over. We eten onwijs lekkere taartjes en komen in een paar echte ‘local’ kroegjes. Na de vorige stretch met weinig eten ondervinden we deze keer het probleem dat we soms te veel eten en met buikpijn naar bed gaan. Een probleem welke we maar al te graag op de koop toe nemen!

De finish, the Peace Arch in Blaine, komt nu echt steeds dichterbij. Als twee paarden die de stal ruiken (en omdat we op een eerdere plek geen slaapplek kunnen vinden) maken we nog één laatste ‘crazy’ dag van 64km. Zo kunnen we een dag eerder de grens halen en starten we op dag 170 van onze PCT met onze allerlaatste hike-dag. De hike zelf is vooral over en naast grote wegen en daardoor nog best wel taai, maar dan staan we ineens in het park en zien we het indrukwekkende monument opdoemen. We kijken elkaar aan en voelen de emoties nu toch wel opkomen. Het is alles wat we hadden gehoopt. Een prachtige plek, prachtig weer en super rustig om samen optimaal te kunnen genieten van dit moment. De champagne kan open en het terugblikken kan beginnen!

We zijn ontzettend dankbaar dat het ons gelukt is om ons doel te behalen, lopen van Mexico naar Canada. Vanaf dag 1 was het een groot avontuur. We hebben de prachtige wildernis voor bijna 6 maanden ons thuis mogen noemen. Geslapen tussen de cactussen, op 4000meter hoogte, met meren als uitzicht en onder prachtige sterrenhemels. Gelopen met herten, eekhoorns en slangen als gezelschap. Fantastische mensen ontmoet zowel op de trail als daarbuiten. Gezien hoe gul en vriendelijk mensen kunnen zijn. We hebben ook onszelf en elkaar beter leren kennen en heel veel geleerd. We hebben het soms ook ontzettend zwaar gehad en hebben ondervonden dat als je wereld zo klein wordt als ‘eat, sleep, walk repeat’, de kleinste dingen je wereld kunnen laten instorten om een kwartier later weer de beste dag van je leven te hebben. Je dalen zijn groot, maar de pieken daarna nog groter. Het was een fantastische reis en elk pijntje, elke zweetdruppel en elke traan waard. Zonder enige twijfel zouden we het achteraf zo nog een keer doen! Maar voor nu even een paar dagen relaxen in Seattle en San Diego en dan op naar huis! Waar we super veel zin hebben om jullie allemaal weer te zien!