Beautiful Footpath

PCT Californië – sectie N – Belden naar Burney Falls – 209 km – 19 juli tot en met 27 juli

Een lange sectie om over te schrijven deze keer, en wat voor één. Veel stadjes, lopen door verbrande bossen en als klapper op de vuurpijl eindelijk de halfway marker!

De verbrande stukken bos zijn ‘the talk of the town’ sinds Sierra City. Ga je er doorheen of lift je erlangs? Hoe vies wordt je ervan? Is het water vervuild? En een hoop geroddel onder de mensen die erdoorheen lopen over wie er wel niet allemaal ‘geskipt’ heeft. Wij besluiten er doorheen te lopen, dat betekent vanaf Belden veel grauw, zwart geblakerde bomen en weinig beschutting tegen de zon. Dat laatste is een reden om na onze hamburgers in Belden nog een stukje door te lopen. Het is inmiddels al bijna 21.00u en we hebben al meer dan 40km gelopen. Maar we zien dat de trail 1700 meter gaat stijgen en dat het morgen ondragelijk heet gaat worden. Dat in combinatie met de weinig beschutting, maakt dat we doorlopen tot middennacht. Dan hebben we in ieder geval alvast al wat hoogtemeters in the pocket!

Na twee dagen lopen door de toch wel trieste bossen worden we beloond met, eindelijk!!, de halfway marker!! Eindelijk halverwege de trail, maar niet halverwege de tijd. Als het goed is gaan we de tweede helft een stuk sneller doen! Dat moet ook wel, anders zijn we te laat voor onze visa en hebben we kans op winterse buien in Washington. Als beloning voor het halfway point komen we die middag, bijna rennend, aan bij de weg naar Chester. Waar we, op de valreep, onze nieuwe schoenen kunnen ophalen bij het postkantoor en al het vuil van alle as van ons lijf kunnen wassen. Want ja, je wordt onwijs vies van lopen door verbrand bos.

Het is heel close of we nemen in Chester een zero (dag zonder kilometers). We hangen de hele dag voor de wasserette met alle andere PCT hiker. Wat een gezicht moet dat zijn voor niet-hikers. Een groep van 10 a 15 mensen, sommige heel vies, sommige in regenkleding, sommige met regenkleding omgeknoopt tot jurken. Een raar stel mensen in ieder geval. Gek idee dat we daar ook bij horen :p.

Doordat veel mensen langs de verbrande gebieden liften, ook omdat ze merken dat ze meer kilometers moeten gaan maken en daar geen zin in hebben of niet kunnen, zijn de hikers die we kennen nu overal verspreid. Jammer is dat soms wel. Heel toevallig komen we hier echter een paar mensen tegen en kunnen we even bijkletsen. Voorlopig gaan we elkaar niet meer zien want ze vertrekken allemaal (met de auto) naar plaatjes noordelijker van hier. Maar misschien halen we ze nog wel in!

Na Chester staat ons het grootste verbrande stuk bos te wachten, Lassen National Park. Meer dan 80% van dit park is verbrand, een groot deel door de Dixie fires van vorig jaar. Slapen in dit soort gebieden is ook nog een uitdaging, want zomaar je tent opzetten onder een dode boom is levensgevaarlijk. Een klein beetje wind kan genoeg zijn om hem om te waaien of een grote tak te laten breken. Gelukkig vinden we een veilig plekje in het park. Maar we zijn blij als we er weer uit zijn en er buiten voor de volgende nacht een plek onder gezonde bomen kunnen uitkiezen.

Naast verbrande bomen zien we ook nog een paar leuke bezienswaardigheden, namelijk een geiser en een lava grot. Voor de verandering leuk om te zien! Voelen ons eventjes toerist :). Wat ook erg relaxt is deze sectie, is de vele plekjes waar we langslopen om eventjes bij te tanken. Chester waren we natuurlijk al geweest, maar we lopen ook vlak langs Old Station waar we bij een tankstation kunnen ontbijten (we hadden gehoopt bij een restaurantje maar die was dicht helaas). Daarnaast besluiten we op de valreep Burney in te hitchen om daar een nachtje te slapen. Dat doet ons erg goed en zorgt ervoor dat we weer met volle stroom de volgende sectie in kunnen. Want dat is soms ook wel lastig managen. Na een stevig ontbijt lopen we tot Burney Falls, weer een prachtige toeristenattractie! Maar daarover later meer!