Als we in onze hotelkamer liggen, schoon en volgegeten na het afronden van de West Highland Way, besluiten we eens te kijken wat de Cape Wrath Trail nou eigenlijk echt inhoudt. We kijken wat youtube filmpjes en lezen wat blogs. We kijken elkaar aan en denken heel even, gaan we hier echt aan beginnen?! En gaat het lukken binnen de 14 dagen die we hebben? Maar vol goede moed slaan we boodschappen in voor de eerste 6 à 7 dagen (wow dat is weer even wennen na elke dag eten kunnen kopen in de West Highland Way) en na nog een laatste lunch en grote bak koffie stappen we in het veerbootje naar de overkant.
De eerste 14km gaan nog lekker vlot over een goede weg. We zien een mooie plek om te kamperen aan het water en besluiten daar te stoppen. Dan kunnen we de volgende dag beginnen aan het echte werk. We gaan snel een beetje klimmen en stappen ook al snel door plassen en modderpoelen. En de komende dagen zien we waar andere het over hadden als ze het hebben over uitdagende en zware paden. Regen, modder, lopen dwars door moerasvelden zonder paden en op en neer, maken de dagen behoorlijk zwaar. We halen vaak tempo’s niet sneller dan 2,5 km per uur en stiekem beginnen we te twijfelen of we wel op tijd in Cape Wrath zullen zijn om ons vliegtuig terug weer te halen. Als we dan door heftige regenval ook nog een dag verliezen omdat we een rivier niet over durven te steken, lopen we wel wat kilometers achter. Een achterstand die we vergroten door een middag te schuilen voor de regen in een bothy (een berghutje waar iedereen mag slapen).
We besluiten er echter nog steeds voor te gaan en ons niet uit het veld te laten slaan door het slechte weer en de moeilijke en slechte paden. We willen graag Cape Wrath halen en zijn super nieuwsgierig naar al het moois wat Schotland nog voor ons in petto heeft. Want man o man wat is het mooi overal. Elke keer als je denkt ik wil niet meer, doet het uitzicht je weer van gedachte veranderen. We moeten wel onze kilometers wat verhogen, dus vroeg de wekker en laat ons bed in. En langzaamaan zien we de kilometers aan ons voorbij gaan. We beginnen te wennen aan de omstandigheden en stappen inmiddels goed door door de moerassige en modderige gebieden.
We krijgen er weer vertrouwen in en zien de finish steeds dichterbij komen. We lopen inmiddels regelmatig meer dan 40km per dag en verbazen ons steeds weer over hoe mooi het hier in Schotland is. We lopen door enorm desolate gebieden en zien bijna geen andere mensen. Een ultiem gevoel van vrijheid en na een zware dag elke avond in de tent ook weer een overwinningsgevoel dat we het weer gehaald hebben. En dan na 11 dagen zwoegen zetten we voor de laatste keer onze tent op, op het strand van Sandwood Bay. Om de volgende dag nog een laatste keer door een padloos gebied moeras, gras en bergen over te gaan. Deze keer moeten we zelfs een hek overklimmen van een militair oefen gebied. Dat voelt wel even gek, maar is schijnbaar ok. Dan komen we aan op Cape Wrath. Het meest Noord- Westelijke puntje van Schotland.
We zijn daar helemaal alleen en kunnen nog even genieten van de stilte voordat het busje komt met toeristen, waar wij mee terug kunnen rijden naar de bewoonde wereld. We sluiten onze reis af met 1,5 dag in Inverness en kunnen dan terugkijken op een onvergetelijk avontuur. Want dat was het, een avontuur. Niet altijd even makkelijk en niet altijd even leuk, maar aan de andere kant fantastisch en mooi. Dat hebben we samen weer goed geflikt!
Beautiful Footpath 