PCT Washington – sectie K – Stevens Pass naar Stehekin Bridge Creek – 197 km – 17 september tot en met 22 september
In de ochtend verlaten we het spookstadje dat Stevens Pass heet. Zoals verwacht viel hier geen eten te scoren dus we moeten het echt doen met het ingecalculeerde rantsoen wat we 4 dagen geleden al gekocht hebben. We hebben al gemerkt dat dit echt aan de minimale kant is, maar konden simpelweg gewoon niet meer dragen. We regelen eerst nog even met UPS dat onze nieuwe schoenen worden teruggestuurd, door de afsluiting van de weg zijn deze niet geleverd. De zool van onze oude schoenen is nog best goed, maar voor de rest is het spannend of ductape genoeg zal zijn….
Het is koud, maar een zonnetje lijkt in ieder geval het gure herfstweer te gaan verdrukken de komende dagen. Wanneer we het kaartje op onze horloge openen zien we in ieder geval dat er weer genoeg te klimmen valt. De vooruitzichten voor de branden en de rookontwikkeling zien er ook goed uit, dus daar gaan we dan, terug de wildernis in.
De trail is de komende 4,5 dag ruig. De beklimmingen (en afdalingen) zijn lang en steil en het pad is niet overal even goed onderhouden. Soms moeten we halsbrekende toeren ondernemen om verder te komen. Vooral de vele omgevallen bomen zijn af en toe zeer vermoeiend en tijdrovend om overheen te komen. De noordelijke Cascades zijn relatief laag, maar omdat we zo ver noordelijk zijn beginnen veel toppen weer met sneeuw en gletsjers bedekt te zijn, dit levert prachtige plaatjes op. Want wat iedereen zegt is ook zeker waar, dit is uiteindelijk echt één van de mooiste secties van de PCT.
De tweede dag is het nog even spannend als we wakker worden in wat rook. Gelukkig hebben we intensief contact met Brian over de GPS en na overleg besluiten we door te gaan. We komen heel dicht langs een brand die niet meer zo actief is en zien de rookpluimen opstijgen. Na de lunch laten we dit alweer achter ons en was het een prima en ook veilige beslissing om gewoon door te lopen.
De dagen zijn inmiddels zo kort en we willen dusdanig veel kilometers lopen dat de wekker om kwart over 5 in de ochtend gaat en we in het donker inpakken zodat we in het eerste licht kunnen lopen. Om 7 uur in de avond wordt het alweer donker en soms lopen we dan nog even met een hoofdlamp door. Overdag laat het zonnetje zich goed zien, maar in de nacht is het ijskoud met temperaturen onder het vriespunt. Elke ochtend beginnen we letterlijk met al onze kleren aan die dan langzaam laagje voor laagje uit gaan en aan het einde van de dag weer aan. In de nacht is het opeens moeilijk warm blijven in de tent, mede door het enorme tekort aan calorieën.
Al het afzien is meer dan de moeite waard, de uitzichten zijn prachtig. We lopen helemaal rond Glacier Peak, hebben prachtige uitzichten richting Canada en de herfstkleuren zijn geweldig. En dan is het zover nog één ochtend afdalen richting Stehekin. Dit plaatsje is alleen per boot of voet bereikbaar, een bus brengt je van de trailhead naar het mini dorpje met een beroemde bakkerij.
We hebben de shuttle van 2 uur en voordat we aankomen stopt de bus eerst bij de bakkerij. We slaan ruim in en alles smaakt zo bizar goed na 8 dagen rantsoen, ongelofelijk! Als in het plaatsje blijkt dat er nog een kamer over is, waar we totaal niet op gerekend hadden, is het helemaal feest.
Ineens komt ook het besef dat we er zo goed als zijn, het laatste stuk trail is sowieso dicht en wij gaan de volgende dag beginnen aan ons eigen alternatief. Een gevoel van blijdschap borrelt op en we gaan zeer gelukkig en voldaan slapen.
De volgende ochtend gaan we met de bus terug naar de trail, maar niet voordat we weer schandalig veel eten inslaan bij de bakker. Bij de trail zien we toevallig nog bekenden waar we afscheid van nemen. Na 8 kilometer verlaten we de PCT op minder dan 80 mijl van het einde, maar ons avontuur van Mexico naar Canada gaat nog verder. De teleurstelling heeft al lang plaats gemaakt voor berusting en ons hoofddoel, aaneengesloten van Mexico naar Canada leeft nog steeds. De Peace Arch op de grens in het noord westen is de komende dagen ons doel. Deze plek staat voor de vrede en open grenzen tussen Canada en de US. Een betere alternatieve finish kunnen wij niet bedenken!!
Beautiful Footpath 