PCT Californië – detour sectie P, Q & R – Dunsmuir naar Ashland Highway 66 – 343 km – 31 juli tot en met 7 augustus
Heel even dachten we dat dit jaar misschien het jaar zou zijn zonder nieuwe fire closures op de PCT, het ging zo lang goed en de grens met Oregon was zo dichtbij. Maar helaas, dat was naïef gedacht van ons. Want ook dit jaar ontsnapt de PCT niet aan de jaarlijkse bosbranden die Oregon en Noord-Californië treffen.
Aangekomen in onze hotelkamer nemen we even de tijd om te kijken wat er precies aan de hand is. Als we social media openen lijkt de hel te zijn losgebarsten. Veel hikers roepen dat heel Oregon niet meer te lopen is en skippen naar Washington of vluchten naar de kust. En inderdaad als je de kaart ziet met alle branden die zijn ontstaan de afgelopen 3 dagen, zie je heel veel brandjes in Noord California en Oregon. We hebben gelukkig 2 nachten en dagen in Mount Shasta om eens rustig te bekijken wat onze opties zijn en wat we willen.
De eerste brand waar we omheen moeten is de McKinney Fire. Deze is in een paar dagen tijd enorm geworden en de PCT trail is tussen Etna en Ashland gesloten. Daarna komen we in Zuid Oregon de Windigo fire en de Cedar Creek fire tegen. In Noord Oregon heb je vervolgens de de Lionshead closure van een oude brand. Als je het zo achter elkaar opnoemt lijkt het inderdaad alsof je bijna niks van Oregon kunt lopen. Ook wij kijken of het een optie is om de Oregon Coast Trail te lopen, dan weten we namelijk zeker dat we Oregon aaneengesloten kunnen lopen. In de stad zien we alle hikers die we tegenkomen met hun neus in de planning en is het het gesprek van de dag. Veel hikers gaan richting Noord Oregon zodat ze niet om 4 closures hoeven te hitchen. En wie weet wat er nog meer aan branden ontstaat. Wij besluiten uiteindelijk om toch te proberen om alle closures heen te lopen. We willen ons ‘continuous footpath’ van Mexico naar Canada niet direct opgeven. Dus gaan we aan een nieuw avontuur beginnen, roadwalken, allereerst om de McKinney fire heen en dan zien we wel verder.
De eerste dag gaat aan alle kanten al mis. We hebben de tijd van de bus verkeerd gezien en moeten een paar uur wachten op de juiste bus terug naar de trail. Nadat we die bus aan de andere kant van de straat weg zien rijden, besluiten we maar te gaan lopen. Dat gaat ook niet helemaal zoals gepland, we belanden op private property. Maar als we mensen tegenkomen helpen ze ons gelukkig door de code van het hek te geven zodat we weer op de trail eindigen. Dan gaat de omweg echt beginnen. Maar ook daar gaat het na 10km weer mis. Google maps geeft niet aan of een weg openbaar is of niet en we stranden voor een hek. De enige optie is teruglopen en morgen weer een nieuwe weg proberen..
De tweede dag gaat ietsjes soepeler maar ook hier zien we dat roadwalken meer moeilijkheden met zich meebrengt. We zien op de kaart 2 rivieren lopen, maar als we er langskomen blijken die droog. Gelukkig hebben we genoeg water om zonder veel problemen McCloud te halen, maar erg prettig is het niet om in de hitte over de weg te moeten lopen op water rantsoen. Ook de derde dag zien we dat zelf navigeren lastiger is dan het lijkt, deze keer stuiten we op een rivier die uit zijn oevers is getreden en mudslides heeft veroorzaakt. Nadat Erwin tot zijn knie in de modder is gezakt zoeken we snel een veilige omweg eromheen. Met ietwat vertraging overwinnen we ook deze obstakel.
Maar het omlopen en roadwalken is niet alleen moeilijk of zwaar. We zien ook al snel de pluspunten en highs die dit nieuwe avontuur te bieden heeft. We lopen niet alleen over asfaltwegen maar komen genoeg over kleine bosweggetjes omringt door mooie bossen. We lopen vaker door kleine stadjes die ons een glimp laten zien van een heel ander Amerika. Van schattige plekjes tot dorpjes waar we zien dat er ook grote armoede heerst. Stadjes betekent ook meer koude drankjes en lekkere snacks tussendoor en maar liefst twee hotelovernachtingen! En misschien nog het allerleukste, we ontmoeten veel mensen en zien heel veel gulheid om ons heen. Mensen die stoppen om te vragen of we genoeg water hebben, of we een lift nodig hebben. Mensen die water en drinken geven. En veel praatjes met mensen over wat we doen en over plekken waar we lopen. Dat maakt het echt een heel andere hike dan de PCT zelf, waar je nauwelijks door stadjes en dorpjes loopt.
Hoogtepunt van deze sectie is ook eindelijk Californië achter ons laten. Niet op de officiele PCT locatie met leuk bordje, maar op een bosweg ergens waar waarschijnlijk nog niet veel PCT’ers de grens zijn overgestoken. We maken onze eigen grens van dennenappels en zijn super blij dat we, als één van de weinigen op dit moment, toch nog de grens van Oregon over kunnen hiken! We hebben in ieder geval Californië gehiked met een volledig aaneengesloten voetpad!
Met alle hoogte en dieptepunten zijn we na 7 dagen weer erg blij om de trail weer te zien. We verwennen onszelf voor we er weer opgaan met een BBQ diner en vallen die avond moe maar voldaan weer in slaap in onze tent op de officiële PCT.
Beautiful Footpath 